مقدمه: اضطراب امتحان پاسخی به شرایط مربوط به ارزیابی عملکرد دانشجو یان است. اضطراب امتحان می تواند با عملکرد تحصیلی ضعیف، مرتبط باشد.هدف: هدف از انجام این پژوهش، تعیین سطح اضطراب امتحان و ارتباط آن با عملکرد تحصیلی دانشجویان دختر پرستاری بوده است. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی - تحلیلی به صورت مقطعی در سال 1390 بر روی 161 نفر از دانشجویان پرستاری دختر مشغول به تحصیل در ترم تحصیلی دوم تا ششم انجام شد. ابزارها شامل مقیاس اندازه گیری اضطراب امتحان ساراسون 37 سوالی با ضریب آلفا کرونباخ 0.88 و همسانی درونی 95% و روایی معیار 0.72 و پرسشنامه 14 سوالی مشخصات فردی و تحصیلی بود. عملکرد تحصیلی بر اساس معدل تحصیلی (میانگین کل نمرات ترم های گذرانده شده) به دست آمد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تی مستقل، آزمون توان دوم کای، ضریب همبستگی پیرسون و اسپیرمن، تحلیل واریانس، تحلیل رگرسیون خطی و تحلیل لجستیک توسط نرم افزار SPSS16 در سطح معنی داری 0.05 انجام شد. یافته ها: در این پژوهش، میانگین نمره اضطراب امتحان دانشجویان دختر پرستاری 18.16 و میانگین معدل تحصیلی 14.53 بود. بین اضطراب امتحان و عملکرد تحصیلی دانشجویان، ارتباط معناداری در جهت معکوس (0.213-=r، P=0.007) دیده شد. همچنین متغیرهای اشتغال به کار و ترم تحصیلی به عنوان متغیر پیشگو بیشترین تاثیر منفی را روی عملکرد تحصیلی داشتند. آزمون تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد با در نظر گرفتن سایر متغیرها و از جمله سطح اضطراب امتحان به عنوان متغیر پیشگو، ارتباط معنا داری در جهت معکوس با عملکرد تحصیلی (0.047=P) وجود دارد.نتیجه گیری: با توجه به نتایج، کمک به یادگیری دانشجویان برای مدیریت موثر اضطراب یک وظیفه چالش برانگیز است که نیاز به تلاش گروهی درتمامی مراحل فرایند آموزشی به ویژه درسیستم های آموزشی عالی دارد.

هدف از انجام این پژوهش، بررسی روابط ساده و چندگانه حرمت خود، اضطراب اجتماعی، کمال گرایی و تعلل با عملکرد تحصیلی و اضطراب امتحان می باشد. نمونه این پژوهش 200 نفر از دانش آموزان دختر سال اول دبیرستانی شهرستان اهواز بودند که در سال تحصیلی 1383-84 به تحصیل اشتغال داشتند و به روش نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای انتخاب گردیدند. آزمودنی ها مقیاس های «اضطراب امتحان اهواز»، «حرمت خود کوپر اسمیت»، «اضطراب اجتماعی واتسون و فرند»، «کمال گرایی اهواز» و «تعلل شوارتزر و دی هل» را تکمیل کردند. در ضمن، معدل سال قبل دانش آموزان به عنوان شاخص عملکرد تحصیلی در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که حرمت خود با عملکرد تحصیلی رابطه مثبت و با اضطراب امتحان رابطه منفی دارد. اضطراب اجتماعی، کمال گرایی و تعلل با عملکرد تحصیلی رابطه منفی و با اضطراب امتحان رابطه مثبت دارند. همچنین، مشخص گردید که از میان متغیرهای پیش بین این پژوهش، متغیر حرمت خود بهترین پیش بینی کننده برای عملکرد تحصیلی و متغیرهای کمال گرایی، حرمت خود و اضطراب اجتماعی به ترتیب، بهترین پیش بینی کننده ها برای اضطراب امتحان می باشند.

در این پژوهش، اثر بخشی روش حساسیت زدایی منظم بر اضطراب امتحان و عملکرد تحصیلی با کنترل سن در دانش آموزان دختر پایه سوم مقطع راهنمایی شهر بهبهان مورد بررسی قرار گرفت. جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانش آموزان دختر سال سوم مقطع راهنمایی بهبهان در سال تحصیلی 86-1385 تشکیل می دهند. نمونه آماری آن 42 نفر از این دانش آموزان هستند که به روش نمونه گیری تصادفی چند مرحله ایی انتخاب و در دو گروه آزمایشی و گواه مورد بررسی قرار گرفته اند. پس از انتخاب تصادفی گروه ها، ابتدا بر روی هر دو گروه، پیش آزمون اجرا گردید سپس مداخله آزمایشی (روش حساسیت زدایی منظم) بر روی گروه آزمایشی اجرا گردید و پس از اتمام برنامه آموزشی، از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که روش حساسیت زدایی منظم، باعث کاهش اضطراب امتحان و افزایش عملکرد تحصیلی دانش آموزان دختر گروه آزمایشی در مقایسه با گروه گواه شد.

مقدمه: اضطراب امتحان یک پدیده شایع در میان دانشجویان و از جمله مشکلات نظام آموزشی محسوب می شود. با توجه به تاثیر اضطراب امتحان بر عملکرد تحصیلی افراد این مطالعه با هدف تعیین اضطراب امتحان و ارتباط آن با عملکرد تحصیلی در دانشجویان پرستاری انجام شده است.مواد و روش ها: مطالعه حاضر یک مطالعه توصیفی- تحلیلی می باشد که بر روی 150 نفر از دانشجویان پرستاری مشغول به تحصیل در دانشکده پرستاری آبادان در سال 1386 انجام شده است. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسش نامه ای مشتمل بر دو قسمت: ویژگی های دموگرافیک و پرسش نامه اضطراب امتحان (Test Anxiety Inventory) بوده که به روش خود ایفا در زمان برگزاری امتحانات پایان ترم تکمیل گردیدند. تجزیه و تحلیل داده های پژوهش با استفاده از شاخص های مرکزی و پراکندگی و آزمون من ویتنی و نیز ضریب هم بستگی اسپیرمن توسط نرم افزار SPSS 13.0 انجام شد.نتایج: میانگین نمره اضطراب امتحان دانشجویان در این پژوهش 30.9±23.2 بود. 14% دانشجویان اضطراب امتحان نداشتند، %48.7 اضطراب کم، %34 اضطراب متوسط و %3.3 اضطراب امتحان زیاد داشتند که در مجموع 86% از دانشجویان دارای درجاتی از اضطراب امتحان بودند. در این مطالعه ارتباط معنادار آماری بین اضطراب امتحان با عملکرد تحصیلی (معدل کل) (P=0.13)، سن (P=0.84)، وضعیت تاهل (P=0.053) و مقطع تحصیلی دانشجویان (P=0.057) به دست نیامد.نتیجه گیری: نظر به شیوع بالای اضطراب امتحان در دانشجویان، توصیه می شود ضمن توجه ویژه به این پدیده، پژوهش های بیش تری جهت شناسایی عوامل مرتبط با آن و ارایه راهکارهایی جهت کاهش آن در دانشجویان انجام گیرد.

مقدمه: یکی از عوامل مشکل زا در زمینه آموزش و یادگیری، فرسودگی تحصیلی است. پژوهش حاضر باهدف تمایز دانشجویان با فرسودگی تحصیلی بالا و پایین بر اساس اضطراب امتحان، نارسایی هیجانی و عملکرد تحصیلی انجام شد. روش کار: روش پژوهش حاضر از نوع علی مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دختر و پسر دانشگاه شهید مدنی آذربایجان در سال تحصیلی 96-1395 بودند که بر اساس جدول کرجسی و مورگان 360 نفر از آن ها با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسش نامه های فرسودگی تحصیلی مسلش (2002)؛ اضطراب امتحان فریدمن (1997)، نارسایی هیجانی تورنتو (1994) و معدل نیمسال اول دانشجویان استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار 16 SPSS و آزمون تجزیه تابع تشخیص مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. یافته ها: یافته های تجزیه تابع تشخیص، منجر به یک تابع تشخیص معنادار شد که طبق این تابع اضطراب امتحان دارای بالاترین توان تمایز بین گروه ها بود. نارسایی هیجانی و عملکرد تحصیلی متغیرهای بعدی متمایز کننده گروه ها بودند. همچنین نتایج تجزیه تابع تشخیص نشان داد که اکثر دانشجویان با فرسودگی تحصیلی پایین با بالاترین درصد تشخیص (1/78 درصد) به درستی از دیگر دانشجویان متمایز شده بودند و 78 درصد از افراد دو گروه طبق تابع به دست آمده به طور صحیح مجدداً طبقه بندی شده بودند. نتایج این طبقه بندی مجدد نشانگر توان متغیرهای مذکور در تمایز میان دانشجویان دارای سطوح مختلف فرسودگی تحصیلی بود. نتیجه گیری: در برنامه های آموزشی برای پیشگیری و کاهش فرسودگی تحصیلی دانشجویان، باید به اضطراب امتحان، نارسایی هیجانی و عملکرد تحصیلی توجه ویژه داشت.

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی نقش تعدیل کننده اضطراب امتحان در تأثیر آموزش هم شاگردی بر اهمال کاری تحصیلی: فایده اضطراب امتحان بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه بهبهان در سال تحصیلی 98-1397 بودند که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند تعداد 60 نفر به عنوان افراد اهمال کار تحصیلی انتخاب شدند و به صورت تصادفی، 30 نفر در گروه آزمایشی (10 نفر گروه اضطراب امتحان بالا، 10 نفر گروه اضطراب امتحان متوسط و 10 نفر گروه اضطراب امتحان پایین) و 30 نفر در گروه های کنترل (10 نفر گروه اضطراب امتحان بالا، 10 نفر گروه اضطراب امتحان متوسط و 10 نفر گروه اضطراب امتحان پایین) قرار گرفتند. به منظور گردآوری اطلاعات از پرسشنامه اضطراب امتحان و اهمال کاری تحصیلی استفاده شد. روش تحقیق آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با یک گروه آزمایشی و یک گروه کنترل (هر گروه دارای سه زیرمجموعه شامل اضطراب امتحان بالا، متوسط و پایین) بود. داده ها با استفاده از آزمون آماری آنکوا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش هم شاگردی دردانش آموزان با اضطراب امتحان بالا و متوسط مؤثر بوده اما در دانش آموزان با اضطراب امتحان پایین تأثیری نداشت. همچنین نتایج نشان داد که متغیر اضطراب امتحان به طور معناداری تأثیر آموزش هم شاگردی بر اهمال کاری تحصیلی را تعدیل می کند

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.